Μάης του 2011

Πριν από λίγες ημέρες έγινε μια προσπάθεια να αναβιώσει ο Μάης του 68, μέσα από μια νέα έκδοση, τον Μάη του 11. Μεγάλες διαδηλώσεις, με αρκετά παρατράγουδα. Κι αν και ήταν αναμφισβήτητα δυναμικές (αν και συζητήθηκαν λόγω των παρατράγουδων) τους έλειπαν ένα-δυο βασικά συστατικά. Η πρωτοτυπία κι ο ρομαντισμός. Ίσως κι αυτό το άγνωστο “κάτι”.

Γιατί στερούνταν πρωτοτυπίας; Δεν διέφεραν και πολύ από διαδηλώσεις που είχαν γίνει πριν από χρόνια. Και πάλι ο κόσμος χωρισμένος σε μπλοκ ή και πορείες ανάλογα με τον συνδικάτο στο οποίο ανήκει. Τα ίδια πράγματα δεν τα διεκδικούσε κανείς μαζικά, άλλα χωρισμένος σε ομάδες. Μην τα αναλύουμε ξανά, οι αρρώστιες μας είναι γνωστές.

Τον Μάη του 68 όμως τον ζει η Ισπανία. Με το κίνημα Πραγματική Δημοκρατία Τώρα να κατακλύζει την χώρα. Και να έχει ότι έλειπε από εμάς: πρωτοτυπία και ρομαντισμό (βλ. φωτό). Δεξιοί, αριστεροί, όλοι μαζί, αντιδρούν ειρηνικά. Αμέσως αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε για το αν θα μπορούσε το κίνημα αυτό να εξαπλωθεί και στην χώρα μας. Αναρωτιέμαι όμως: είμαστε έτοιμοι να αυτοθεραπευτούμε από τις αρρώστιες μας;

Παρεμπιπτόντως ένα από τα πιο εύστοχα σχόλια που διάβασα είναι πως αν οι διαδηλωτές κατάφερναν να ξενυχτήσουν στο Σύνταγμα μια νύχτα του Δεκέμβρη του 2008, ίσως τα πράγματα να ήταν λίγο διαφορετικά τώρα. (credits Asteris Masouras).

Η φωτογραφία από το φωτορεπορτάζ της Guardian.