Η Δημοκρατία θα αργήσει

Ο Μουαμάρ Καντάφι ήταν για εμένα ένας από τους πιο αντιπαθείς ηγέτες. Ο χαρακτηρισμός εκκεντρικός είναι λίγος, για έναν αδίστακτο, παρανοϊκό δικτάτορα. Η εξέγερση των Λίβυων ήταν το αποκορύφωμα ίσως των πολιτικών εξεγέρσεων στην βόρεια Αφρική και με την συνδρομή των παλιών καλών… “εχθρών” του καθεστώτος, αυτό θα έπεφτε κάποια στιγμή αναπόφευκτα. Ο δρόμος για την δημοκρατία είχε ανοίξει. Ή μήπως όχι;

Το Α και το Ω μιας δημοκρατίας είναι ο τρόπος, που αυτή συμπεριφέρεται στους εχθρούς της. Η υιοθέτηση αντιδημοκρατικών μεθόδων αλλοιώνει την έννοια της, ουσιαστικά την αναιρεί. Θα περίμενε κανείς (;) μετά την σύλληψη του Καντάφι να φυλακιζόταν και να περνούσε από δίκη για τα εγκλήματα, που έχει διαπράξει. Παρ’ όλα αυτά τα βίντεο, που είδαμε, έδειχναν έναν αιμόφυρτο Καντάφι, να σέρνεται από δω κι από κει σαν τσουβάλι και να βρίσκει έναν τραγικό θάνατο στα χέρια επαναστατών, που τους είχε καταλάβει ένα κράμα αισθημάτων οργής, ενθουσιασμού και εκδίκησης. Δεν υπήρχε ίχνος δημοκρατίας στον θάνατο του. Όταν όμως ένας λαός έχει ανατραφεί με αυτόν τον τρόπο, μπορείς να περιμένεις κάτι άλλο;

Εύχομαι η επανάσταση στην Λιβύη να είναι κάτι άλλο, πέρα από την κατάργηση μιας δικτατορίας για την επιβολής μιας άλλης, που απλά θα ασκούν άλλα πρόσωπα, προς το παρόν προσφιλή στον λαό. Η ιστορία έχει δείξει δυστυχώς, πως καμιά φορά οι επαναστάτες εύκολα μετατρέπονται σε δικτάτορες. Ελπίζω πως αυτή την φορά δεν θα ισχύσει αυτός ο κανόνας. Αν και τα πρώτα δείγματα ήταν απογοητευτικά.