Αφορμή για αυτό το κείμενο, είναι μια μικρή συζήτηση, που άνοιξε στο Twitter, λίγες ώρες μετά τον θάνατο του Steve Jobs. Αναρωτήθηκε κάποιος: “Γιατί δεν έγινε τόσος πανικός στα media, όταν πέθανε ο Turing;”. Η αλήθεια είναι, πως σχεδόν κανένας δεκαπεντάχρονος, που πρήζει τους γονείς του να του αγοράσουν το καινούργιο iPhone ή το iPad ή και τα δύο,  δεν ξέρει τον Turing. Άντε να ακούστηκε κάποια στιγμή στην σχολική αίθουσα το όνομα του, άλλα ποιος τον χέζει αυτόν; Όπως επίσης είναι αλήθεια, πως όταν πέθανε ο Alan Turing, τα media δεν είχαν καμία σχέση με τα media σήμερα. Κι αν τοποθετούσαμε τον θάνατο του Turing στην εποχή μας (όπως σωστά είχε επισημάνει στο tweet ο Θοδωρής Γεωργακόπουλος), κι αν σκεφτούμε τον τρόπο, με τον οποίο έφυγε από την ζωή, τότε ναι θα γινόταν πανικός. Κι ίσως μεγαλύτερος από αυτόν, που ακολούθησε τον θάνατο του Steve.

Αν ο Alan Turing σου έστελνε ένα βιογραφικό, τότε το ελάχιστο που θα μπορούσες να κάνεις είναι να αφήσεις ελεύθερο το σαγόνι σου, να πέσει κάτω. Μαθηματικός, πληροφορικάριος, κρυπταναλυτής, τρεις μόνο από τις ιδιότητες του. Σε εκείνον οφείλεται η εξέλιξη της επιστήμης της Πληροφορικής, εισήγαγε έννοιες όπως εκείνη του “αλγορίθμου” με την λεγόμενη μηχανή Turing, και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην δημιουργία του σύγχρονου υπολογιστή. Πολλοί τον θεωρούν πατέρα της Πληροφορικής και της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Κατά την διάρκεια του Β Παγκόσμιου Πολέμου, όχι απλά συνεργάστηκε με τους Βρετανούς, για την αποκρυπτογράφηση μηνυμάτων των Γερμανών, άλλα επινόησε και δικές τους μεθόδους για αυτό! Μετά το τέλος του πολέμου εργάστηκε στο Εθνικό Εργαστήριο Φυσικής της Βρετανίας, όπου δημιούργησε τα σχέδια για τον πρώτο υπολογιστή, που είχε την δυνατότητα προγραμματισμού και αποθήκευσης δεδομένων, ενώ προς το τέλος της ζωής του στράφηκε στην Μαθηματική Βιολογία, έγραψε εργασία σχετικά με την χημική βάση της μορφογένεσης και προέβλεψε χημικές αντιδράσεις, που παρατηρήθηκαν αρκετά χρόνια μετά τον θάνατο του.

Παρ΄όλα αυτά οι άνθρωποι είμαστε από τα πιο περίεργα είδη, του ζωικού βασιλείου, που έχουμε την ιδιότητα να καταστρέφουμε τις ζωές των καλύτερων, του είδους μας. Ο Alan Turing καταδικάστηκε σε φυλάκιση το 1952, επειδή ήταν ομοφυλόφιλος, πράγμα ανήκουστο και παράνομο για την Αγγλία της εποχής. Δυο χρόνια αργότερα και δυο εβδομάδες πριν κλείσει τα 42, βρέθηκε νεκρός στο κελί του, δηλητηριασμένος από κυάνιο. Πιστεύεται πως πρόκειται για αυτοκτονία, η οικογένεια του υποστήριξε πως ήταν ατύχημα, λόγω της απροσεξίας του στην αποθήκευση χημικών, που χρησιμοποιούσε στα πειράματα του. Γεγονός είναι πως στο κελί βρέθηκε ένα δαγκωμένο μήλο, που αν και δεν εξετάστηκε ποτέ, εικάζεται πως περιείχε την θανατηφόρα δόση.

Μια θεωρία υποστηρίζει πως το λογότυπο της Apple, εταιρείας του Steve Jobs, που είναι ένα δαγκωμένο μήλο, είναι ουσιαστικά φόρος τιμής στο μεγάλο Alan Turing, που η Πληροφορική και η επιστήμη των Υπολογιστών του οφείλει σχεδόν τα πάντα.

Μάλλον έχετε ακούσει ότι ο Σαρκοζί χαρακτήρισε μαλάκα τον Γιώργο Παπανδρέου, μπροστά στους Υπουργούς του. Αν όχι μπορείτε να το διαβάσετε, μεταξύ άλλων κι εδώ. 

Ο Νικολά την λέξη “μαλάκας” την έχει κάνει καραμέλα. Πάω στοίχημα, πως αν υπήρχε μέσα στον αντίστοιχο γαλλικό όρο το “λ” θα το τόνιζε, λόγω της καταγωγής του από Θεσσαλονίκη, άλλα δυστυχώς δεν υπάρχει, ο αντίστοιχος μαλάκας στα γαλλικά είναι ο connard. Ναι ο χαρακτηρισμός είναι ανεπίτρεπτος. Όχι γιατί δεν τον έχει κάνει κανένας άλλος, άλλωστε ειδικά στην Ελλάδα μπορείς να βρεις αρκετούς, που έτσι χαρακτηρίζουν όχι μόνο τον πρώην – πλέον – πρωθυπουργό, άλλα και το σύνολο των πολιτικών. Άλλα γιατί είναι διαφορετικό να το ακούς από το στόμα ενός πολιτικού ηγέτη, όταν αναφέρεται σε έναν άλλον. Δεν είναι politically correct. Άλλα ως εκεί.

Αν απλά ο Σαρκοζί χαρακτήριζε τον Παπανδρέου “απαράδεκτο”, “άσχετο” ή οτιδήποτε άλλο και πάλι θα μας έκανε εντύπωση, οι εφημερίδες θα έγραφαν μια σελίδα ολόκληρη για να γεμίσουν το φύλλο και στα τηλεοπτικά παράθυρα θα το συζητούσαν για αρκετά λεπτά για να γεμίσουν χρόνο. Άλλα δεν τον είπε απλά απαράδεκτο. Τον είπε μαλάκα.

Ας κάνουμε μια παραδοχή όμως. Οι πολιτικοί δεν διαφέρουν σε τίποτα από εμένα κι εσάς! Στις μεταξύ τους συζητήσεις, όταν λείπουν οι κάμερες, τα δημοσιογραφικά κασετόφωνα και δεν χρειάζεται ο καθωσπρεπισμός μιλάνε όπως όλοι οι άλλοι. Θα χρησιμοποιήσουν όποια λέξη μπορείτε να φανταστείτε πως στολίζει το καθημερινό μας λεξιλόγιο και είναι απαγορευμένη σε ομιλίες και κοινοβούλια.

Με λίγα λόγια δεν (θα έπρεπε να) είναι είδηση ο χαρακτηρισμός του Σαρκοζί για τον Παπανδρέου. Είδηση είναι το πως διαχειρίζεται την δημόσια εικόνα του ένας πολιτικός, που με το ένα λάθος μετά το άλλο οδηγείται πιθανότατα σε μια εκλογική ήττα. Από εκεί και πέρα, το ότι είπε μαλάκα τον ΓΑΠ είναι μάλλον πταίσμα…

“Ο ηγέτης αναδεικνύεται από την αποδοχή των συνανθρώπων του και καθιερώνεται από την αποτελεσματική άσκηση των καθηκόντων του. [...]Αναδεικνύεται. Στηρίζεται στην αποδοχή και στην πειθώ.Καινοτομεί. Μετασχηματίζει. Έχει ευρύ πνεύμα και αντίληψη. Κάνει τα σωστά πράγματα. Εμπνέει. Βλέπει μακριά. Κοιτάζει τους ανθρώπους. Μιλά στην καρδιά. Προκαλεί εκτίμηση και ενθουσιασμό.”

Αυτά είναι κάποια από τα χαρακτηριστικά του ηγέτη, όπως αναφέρονται σε ένα κείμενο για management, άλλα η έννοια της ηγεσίας δεν περιορίζεται, και μπορούμε να πούμε ότι ισχύουν και για τους πολιτικούς. Ποια από αυτά έχει αυτή την στιγμή ο Πρωθυπουργός; Κανένα. 

Δεν πείθει. Δεν κάνει τα σωστά πράγματα. Δεν εμπνέει. Δεν προκαλεί ούτε εκτίμηση, ούτε ενθουσιασμό. Και κυρίως δεν ασκεί αποτελεσματικά τα καθήκοντα του.

Κακά τα ψέμματα, ο Γιώργος Παπανδρέου ανέλαβε την εξουσία σε μια δύσκολη περίοδο. Όμως κανείς δεν μένει στην ιστορία για το πως κυβερνά σε εύκολες συνθήκες. Η αξία του θα φαινόταν για το πως θα αντιμετώπιζε όλες αυτές τις δύσκολες καταστάσεις. Ένα όνομα δεν αρκεί. Το παρελθόν του παππού του και του πατέρα του (όποιο κι αν είναι αυτό) δεν προεξοφλεί την δική του πορεία. Απέτυχε.

Όχι μόνο εκείνος. Απέτυχαν και τα άτομα, που είχε δίπλα του. Άτομα, που θα πρέπει να είναι προσεκτικά, όταν θα προσπαθήσουν να πρωταγωνιστήσουν στα επόμενα βήματα του κόμματος, γιατί είναι βέβαιο πως θα το κάνουν. Δεν κυβερνά μόνο ο Παπανδρέου. Άλλα φτάσαμε στο σημείο, που έχασε άλλο ένα σημαντικό χαρακτηριστικό του ηγέτη. Δεν συσπειρώνει πια.  Όπως λέμε “τα ποντίκια, πηδάνε από το καράβι”.

Συνήθως στα ναυάγια, ο καπετάνιος μένει τελευταίος, περήφανος, να ακολουθήσει το πλοίο στον βυθό. Άλλα η Ελλάδα δεν είναι ένα απλό σκαρί. Καμιά χώρα δεν είναι. Ο καπετάνιος αν δεν μπορεί να κουμαντάρει το πλοίο, δίνει σε άλλον το τιμόνι, γιατί οι κινήσεις πανικού απλά επιταχύνουν το αναπόφευκτο.

Η τελευταία ευκαιρία να συμπεριφερθεί σαν σώφρων ηγέτης είναι να παραδεχθεί και αποδεχθεί την αποτυχία του και να δώσει το τιμόνι αλλού. Και ελπίζω και εύχομαι, αυτός που θα το πάρει στα χέρια του, να μην ικανοποιεί απλά την ματαιοδοξία του και να ‘χει ικανότητες και θέληση να μας σώσει από τον πάτο.

Ο Μουαμάρ Καντάφι ήταν για εμένα ένας από τους πιο αντιπαθείς ηγέτες. Ο χαρακτηρισμός εκκεντρικός είναι λίγος, για έναν αδίστακτο, παρανοϊκό δικτάτορα. Η εξέγερση των Λίβυων ήταν το αποκορύφωμα ίσως των πολιτικών εξεγέρσεων στην βόρεια Αφρική και με την συνδρομή των παλιών καλών… “εχθρών” του καθεστώτος, αυτό θα έπεφτε κάποια στιγμή αναπόφευκτα. Ο δρόμος για την δημοκρατία είχε ανοίξει. Ή μήπως όχι;

Το Α και το Ω μιας δημοκρατίας είναι ο τρόπος, που αυτή συμπεριφέρεται στους εχθρούς της. Η υιοθέτηση αντιδημοκρατικών μεθόδων αλλοιώνει την έννοια της, ουσιαστικά την αναιρεί. Θα περίμενε κανείς (;) μετά την σύλληψη του Καντάφι να φυλακιζόταν και να περνούσε από δίκη για τα εγκλήματα, που έχει διαπράξει. Παρ’ όλα αυτά τα βίντεο, που είδαμε, έδειχναν έναν αιμόφυρτο Καντάφι, να σέρνεται από δω κι από κει σαν τσουβάλι και να βρίσκει έναν τραγικό θάνατο στα χέρια επαναστατών, που τους είχε καταλάβει ένα κράμα αισθημάτων οργής, ενθουσιασμού και εκδίκησης. Δεν υπήρχε ίχνος δημοκρατίας στον θάνατο του. Όταν όμως ένας λαός έχει ανατραφεί με αυτόν τον τρόπο, μπορείς να περιμένεις κάτι άλλο;

Εύχομαι η επανάσταση στην Λιβύη να είναι κάτι άλλο, πέρα από την κατάργηση μιας δικτατορίας για την επιβολής μιας άλλης, που απλά θα ασκούν άλλα πρόσωπα, προς το παρόν προσφιλή στον λαό. Η ιστορία έχει δείξει δυστυχώς, πως καμιά φορά οι επαναστάτες εύκολα μετατρέπονται σε δικτάτορες. Ελπίζω πως αυτή την φορά δεν θα ισχύσει αυτός ο κανόνας. Αν και τα πρώτα δείγματα ήταν απογοητευτικά.

Ξεκίνησα να γράφω αυτό το κείμενο ώρες πριν… ήθελα να πω για το αδιέξοδο στο οποίο βρεθήκαμε, για τον αποτυχημένο Παπανδρέου, για τον Βενιζέλο, που τον έσυρε περίτεχνα κατά την γνώμη μου στον πολιτικό γκρεμό, για τις ευθύνες των προηγούμενων κυβερνήσεων, που αναφέρουν πολλές φορές κι οι δυο τους, χωρίς να θυμούνται ότι αποτελούσαν σημαντικά στελέχη τους, για την ανεπάρκεια του Σαμαρά, για το ότι δεν βλέπεις μια λύση, δεν βρίσκεις φως στο τούνελ της αβεβαιότητας και της κοινωνικο-οικονομικής κατρακύλας.

Κι έπειτα έρχονται κυνηγητά στους δρόμους, κροτίδες και δακρυγόνα, καμένοι κάδοι, πέτρες, λίγο μετά από ειρηνική διαμαρτυρία πολλών χιλιάδων πολιτών. Τι να πεις για αυτά; Δικαιολογημένη αντίδραση σε όλα αυτά, που συμβαίνουν γύρω μας. Ο λαός δεν θέλει αυτή την κυβέρνηση. Αν εμπιστευθούμε τις δημοσκοπήσεις, το 80% δεν την θέλει. Το 75% δεν θέλει την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Πολύ μεγαλύτερα τα ποσοστά εκείνων που δεν θέλουν τα υπόλοιπα κόμματα, της τάξης του 90% ή 95%. Έτσι βλέπω τις δημοσκοπήσεις εγώ. Το 20% που ενδεχομένως να πάρει στις εκλογές το ΠαΣοΚ μεταφράζεται και σε ένα 80%, που δεν το γουστάρει.

Τι θέλουμε όμως; Αν μέχρι το βράδυ ο Παπανδρέου βγει και πει παραιτούμαι. Ποιος θα έρθει; Ποιος θα αναλάβει; Τι περιμένουμε από αυτόν να κάνει; Τι θα αλλάξει; Αλλάζει κάτι; Υπάρχει περιθώριο αλλαγής του κλίματος; Βελτίωσης; Υπάρχει ένα άτομο ή μια ομάδα ανθρώπων, που εμπιστευόμαστε να μας βγάλει από τα σκατά, στα οποία έχουμε πέσει; Πως μεταφράζεται το “η εξουσία στον λαό”; Ποιος θα πάρει την θέση όλων αυτών, που μια νύχτα μαγική, όπως εκείνη της Αργεντινής, “δραπετεύσουν” με ελικόπτερα ή με οποιονδήποτε άλλον τρόπο.

Η επόμενη ημέρα κάποια στιγμή θα έρθει, ακόμα κι αν αργεί να ξημερώσει. Πως θα μας βρει αυτή είναι το θέμα…

Για τον θάνατο του δεν άκουσες ούτε μια κακή κουβέντα από επώνυμο. Βέβαια υπήρξαν εκείνοι που τον εκθείασαν, εκείνοι που δεν συμφωνούσαν για τις τακτικές του άλλα τον αναγνώριζαν ως επιχειρηματία και οραματιστή. Ήταν μερικοί απλοί καταναλωτές, σαν εμένα κι εσάς, που σχολίαζαν αρνητικά. Το δέχεσαι. Όχι επειδή συμφωνείς, άλλα επειδή αναγνωρίζεις πως ο καθένας έχει τους λόγους του για να το κάνει αυτό. Είτε λόγω ιδεολογίας, είτε λόγω του ότι απλά δεν μπορείς να αγοράσεις τα προϊόντα της Apple επομένως τα κράζεις κι αυτά και τον δημιουργό τους, είτε απλά επειδή είσαι attention whore, που μέσα σε όσους γράφουν επαίνους θες να ξεχωρίσεις σαν την μύγα μεσ’ το γάλα και να ασχοληθούν μαζί σου. Σεβαστό. Δεκτό.

Δεν μπορείς όμως να δεχθείς τον ρόλο του “troll” να παίρνει κάποιος επώνυμος. Ειδικά αν αυτός ο επώνυμος είναι εκφραστής μιας φιλοσοφίας στον χώρο του λογισμικού και της τεχνολογίας γενικότερα, που ασπάζονται εκατομμύρια χρήστες σε όλο τον κόσμο. Μόνο σαν “troll” θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τον Richard Stallman, που ούτε λίγο ούτε πολύ είπε πως ναι μεν δεν χαίρεται που ο Steve Jobs πέθανε, άλλα χαίρεται που έφυγε από την μέση. Μπορεί να σας φαίνεται σκληρός ο χαρακτηρισμός, που του δίνω, άλλα πιστέψτε με είναι επιεικής, γιατί προσωπικά δίνω σε κάθε troll το ακαταλόγιστο.

O ακτιβισμός είναι κάτι καλό. Ο κομπλεξισμός όχι. Κι ο Stallman με αυτή του την δήλωση δεν υποστήριξε τον ρόλο του σαν ακτιβιστής υπέρ του ανοιχτού λογισμικού, άλλα τον ρόλο του κομπλεξικού τύπου, που δεν σέβεται την ανθρώπινη ζωή. Και μάλλον έκανε πολλούς υποστηρικτές του open source (όπως εγώ) να ντρέπονται…

]]> http://chatzidiakos.wordpress.com/2011/10/08/%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%ce%b5%ce%bd-%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%ac/feed/ 0 chatzidiakos stallman http://chatzidiakos.wordpress.com/2011/09/30/economics-for-dummies/ http://chatzidiakos.wordpress.com/2011/09/30/economics-for-dummies/#comments Fri, 30 Sep 2011 18:39:16 +0000 Anestis Chatzidiakos http://chatzidiakos.wordpress.com/?p=275 ]]> Υπάρχουν μερικά πράγματα, που ξεφεύγουν της λογικής… Δεν θα έπρεπε, άλλα ξεφεύγουν. Κι όταν ξεφεύγουν δεν είναι καλό, ειδικά στις ημέρες που ζούμε.

Οι μειώσεις των μισθών είναι πέρα από κάθε προηγούμενο. Πέρα από κάθε προηγούμενο είναι και οι επιβολή έκτακτων εισφορών. Το κράτος δηλαδή προσπαθεί να γεμίσει τον κουμπαρά-γουρουνάκι του, περιορίζοντας τα έξοδα του και επιβάλλοντας έσοδα. Μόνο, που τα έσοδα αυτά δεν θα έρθουν ποτέ, ή τουλάχιστον δεν θα έρθουν στο 100%, γιατί πολύ απλά δεν μπορούν να καλυφθούν. Ο περιορισμός των εξόδων, που λέγαμε…

Η εξίσωση δεν βγαίνει. Ο κουμπαράς-γουρουνάκι δεν γεμίζει. Άρα τι κάνει ο ευφυής νομοθέτης; Μειώνει κι άλλο τα έξοδα. Θέλει κι άλλα έσοδα. Στο μικρό του μυαλό, αυτό θα καταφέρει να του γεμίσει τον κουμπαρά-γουρουνάκι. Η μνήμη-χρυσόψαρο όμως που τον διακρίνει δεν τον αφήνει να σκεφτεί το “Κάτσε ρε φίλε… αυτό δεν είχα κάνει πριν; Και δεν έπιασε; Γιατί να πιάσει τώρα;”. Επαναλαμβάνει το ίδιο λάθος. Κι όπως έλεγαν κι οι αρχαίοι μας πρόγονοι (που επιμένουμε να τους θυμόμαστε μόνο στις λάθος στιγμές) το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού. Όμως στην κατάσταση μας θέλουμε σοφούς.

Το δεύτερο λάθος, εξίσου σημαντικό δεν είναι στις παραμέτρους της παραπάνω εξίσωσης. Άλλα στο πως τις αντιλαμβάνεσαι. Γιατί και περιορισμός εξόδων του κράτους πρέπει να υπάρξει και αύξηση των εσόδων, αλλιώς δεν βγαίνει. Το θέμα είναι το που θα κόψεις έξοδα και από που θα πρέπει να πάρεις έσοδα. Η τακτική της κυβέρνησης ως τώρα είναι πέρα για πέρα λανθασμένη. Οδηγεί την αγορά στον πάτο και σε ένα φαύλο κύκλο, με μόνη κατάληξη της χρεοκοπία. Είναι παντελώς ανίκανη να εισπράξει. Κι αυτή την ανικανότητα πληρώνουμε τώρα. Κι ακόμα πιο λυπηρό είναι το γεγονός, ότι δεν βλέπεις φως στο τούνελ. Ότι δεν μπορείς να βρεις μια εναλλακτική λύση, τόσο αξιόπιστη, που αν δεν σου λύσει το πρόβλημα (που ποιος νομίζει ότι λύνεται εδώ, που φτάσαμε;) θα αναλάβει απλά να σε ρίξει στα μαλακά.

Σημείωση: Το “οικονομία για ανδρείκελα” είναι η μετάφραση του “Economics for dummies” όπως την δίνει το Google Translate. Ανδρείκελο είναι ο άνθρωπος χωρίς θέληση, του οποίου η δραστηριότητα κατευθύνεται από κάποιον άλλο. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις δεν ξέρω αν είναι συμπτωματική, άλλα σίγουρα είναι πολύ ενδιαφέρουσα.

Δεν έχει νόημα ούτε σε ονόματα παραγόντων να σταθούμε, ούτε σε λεπτομέρειες διαλόγων. Αυτό πρέπει να το κάνει η Ελληνική Δικαιοσύνη, για να συνθέσει την τελική της απόφαση. Και αυτή η απόφαση είναι, που πρέπει (επιτέλους) να οδηγήσει κάπου.

Το αυτονόητο (αν και στην χώρα μας το αυτονόητο έχει φτάσει να θεωρείται ουτοπικό και εκτός πραγματικότητας) είναι να τιμωρηθεί αυστηρά οποιοσδήποτε αποδεδειγμένα εμπλέκεται σε στήσιμο αγώνων για οποιοδήποτε σκοπό, είτε για να πάρει βαθμούς, είτε για να εισπράξει χρήματα, με κατασχέσεις, φυλάκιση και φυσικά ισόβιο αποκλεισμό από τον αθλητισμό. Όπως και ο άμεσος υποβιβασμός όλων των ομάδων, με τις οποίες σχετίζονται οι εμπλεκόμενοι, την συγκεκριμένη περίοδο (αφού εκτός από μεταγραφές ποδοσφαιριστών έχουμε στην Ελλάδα και μεταγραφές παραγόντων). Θα πρέπει να αποδεχθούμε πως στα γενικότερα πλαίσια μιας διεφθαρμένης κοινωνίας και το ποδόσφαιρο μας διεφθαρμένο είναι και να αποδοθούν οι ευθύνες: είτε σε επίπεδο αθλητικών συλλόγων-ΠΑΕ, είτε και σε επίπεδο Εθνικής Ομοσπονδίας.

Σε κάθε περίπτωση όμως, θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας, πως όλα τα παραπάνω αποτελούν… ξεσκόνισμα.

Καθώς γυρνούσα σπίτι γύρω στα μεσάνυχτα, έπειτα από την συμμετοχή μου στην συγκέντρωση των “Αγανακτισμένων στον Λευκό Πύργο” οι σκέψεις μου ήταν μπερδεμένες. Στο μυαλό μου είχα να γράψω αμέσως αυτό το ποστ και να τις μοιραστώ μαζί σας, άλλα σκέφτηκα να περιμένω λίγο, για να ωριμάσουν. Και σήμερα κάνω μια προσπάθεια, χωρίς να ξέρω αν θα τα καταφέρω…

Πριν από λίγες ημέρες σχολίασα τις διαφορές ανάμεσα στις κινητοποιήσεις στην Ισπανία και στην Ελλάδα. Τότε αναρωτιόμασταν πολλοί γιατί δεν ξεκινούσαμε κάτι και εδώ. Πως ήταν δυνατόν οι Ισπανοί να ζητούν πραγματική δημοκρατία κι εμείς, που υποτίθεται πως την είχαμε γεννήσει να την έχουμε αποκληρώσει και να μην ζητάμε τίποτα; Κανείς όμως δεν έπαιρνε την πρωτοβουλία, μέχρι που άρχισαν τα πρώτα καλέσματα στο Facebook. Οι Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα θα συγκεντρώνονταν και στον Λευκό Πύργο, και στην Λάρισα και στην Πάτρα και στην Κρήτη και στα νησιά του Αιγαίου και σε πολλές πόλεις της Ελλάδα. Πολλοί θα μαζεύονταν και σε πολλές… φανταστικές πόλεις.

Ο κόσμος είχε αρχίσει να μαζεύεται νωρίς στον Λευκό Πύργο, γύρω στις έξι. Οι εκατοντάδες έγιναν σιγά-σιγά χιλιάδες και υπήρχε ένα μούδιασμα. “Να κλείσουμε τον δρόμο;” “Όχι ρε να μην τον κλείσουμε” “Μα γιατί να μην τον κλείσουμε;”. Στις οκτώ χτύπησαν τα ξυπνητήρια, φωνάξαμε όλοι κι ήταν σαν να λέγαμε στους Ισπανούς “Ναι ρε ξυπνήσαμε!”. Ξυπνήσαμε όμως;

Περισσότερο μου φάνηκε πως αυτό το ξυπνητήρι ουσιαστικά ειδοποίησε πως το κυρίως happening είχε τελειώσει. Στην συγκέντρωση είχαν έρθει παππούδες και γιαγιάδες, παιδιά… ο κόσμος άρχισε να αραιώνει και να κάνει πηγαδάκια που είχαν αράξει με καφέδες και μπύρες στα γρασίδια, με τα παιδιά να παίζουν ή να κάνει βόλτες στην παραλία. “ΟΚ” σκέφτηκα “καλό το πανηγύρι, καλό το φεστιβάλ, μια ωραία εκδρομή”. Άλλα δεν ήταν ακριβώς έτσι.

Φεύγοντας κατά τις 9 στάθηκα για λίγο στην λαϊκή συνέλευση που είχε στηθεί. Εκατοντάδες άνθρωποι μαζεμένοι αντάλλαζαν απόψεις. Άλλες ενδιαφέρουσες, άλλες αδιάφορες. Πολλά από τα όσα έλεγε ο ένας, τα είχε επαναλάβει κι ο άλλος, ενώ κάποιος τρίτος θα τα έλεγε ξανά και στην συνέχεια. Είχαμε τον φοιτητή, τον μαθητή, τον εργάτη, τον μετανάστη, τον αριστερό, τον δεξιό, τον κεντρώο μέχρι και την τρελή του χωριού. Όλοι έλεγαν πως ένοιωθαν, πόσο ενθουσιασμένοι ήταν για αυτό που συνέβαινε. Κάποιοι ζητούσαν την σύσταση επιτροπών και οι περισσότεροι αντιδρούσαν. “Οι επιτροπές και τα καπελώματα μας έφεραν εδώ. Είμαστε ένα, όλοι μαζί, χωρίς επιτροπές!”.

Τότε ήταν όμως που άρχισα να σκέφτομαι. Όταν άκουσα τις απόψεις δεκάδων ανθρώπων, για τους οποίους δεν ήξερα το πολιτικό ή κοινωνικό background. Αυτό που συνέβαινε στον Λευκό Πύργο, ήταν μια λαϊκή συνέλευση, από αυτές που δεν έχουν γίνει στην Ελλάδα εδώ και εκατοντάδες χρόνια. Άνθρωποι διάφορων ηλικιών, έλεγαν την άποψη τους και εκατοντάδες άλλοι τους άκουγαν. Ήταν μια διαδικασία με πολλά περισσότερα ίχνη δημοκρατίας, απ’ όσα πιθανόν έχουν υπάρξει στο κοινοβούλιο. Παρ’ όλα αυτά, θα πρέπει κάποια στιγμή και ο ενθουσιασμός να πάρει ουσία.

Οι περισσότεροι διαμαρτύρονταν για το ΔΝΤ και το Μνημόνιο. Σε αντίθεση με την Ισπανία δεν ακούστηκαν συνθήματα υπέρ της Δημοκρατίας, της Ισονομίας, της Δικαιοσύνης, των Δικαιωμάτων, εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις. Δεν ακούστηκαν αρκετές προτάσεις. Ωραία, μαζευτήκαμε ειρηνικά χιλιάδες άνθρωποι ένα ωραίο ανοιξιάτικο απόγευμα στον Λευκό Πύργο. Από εκεί και πέρα; Δεν είναι τόσο σημαντικό να κλείσεις ή να μην κλείσεις τον δρόμο. Άλλα να καταλήξεις στο τι ζητάς με την όποια σου ενέργεια. Δεν είναι τόσο σημαντικό να φωνάζεις “είμαι οργισμένος, είμαι αγανακτισμένος”, άλλα πρέπει να απαιτήσεις και αυτό που θα πάψει να σε εξοργίζει. Και τι είναι αυτό; Τι ακριβώς ζητούσε όλος αυτός ο κόσμος; Τι ζητούσαμε οι χιλιάδες που βγήκαμε στους δρόμους της Ελλάδας; Να φύγουν οι πολιτικοί με τα ελικόπτερα; Ή μήπως θα νοιαστούν οι 300 αν στηθούν απλά κάμπινγκ στο Σύνταγμα και στην Αριστοτέλους; Αυτοί είναι οι προβληματισμοί μου.

Υποθέτω πως όλα αυτά θα φανούν στην πορεία, αρκεί να διασαφηνιστεί ποια θα είναι αυτή η πορεία. Πρέπει να φανεί αν οι Έλληνες όντως ξυπνήσαμε, ή απλά σηκωθήκαμε από το κρεβάτι για κατούρημα και θα πέσουμε να κοιμηθούμε ξανά τον ύπνο του δικαίου. Κι αν όντως ξυπνήσαμε να αρχίσουμε να οργανώνουμε την ημέρα μας και να μην φτάσουμε το βράδυ, πριν πέσουμε και πάλι για ύπνο (αναπόφευκτος κύκλος;) να ήμαστε χαρούμενοι επειδή δεν αφήσαμε την ημέρα να πάει χαμένη. Χθες ήταν Τετάρτη και το απόγευμα “νεκρό”. Ο κόσμος μπορούσε να μαζευτεί. Το στοίχημα είναι σήμερα και κυρίως το Σαββατοκύριακο, που οι Σειρήνες της Χαλκιδικής θα αρχίσουν το τραγούδι τους.

Κλείνοντας μια παρατήρηση: υπάρχει απόδειξη, έστω κι αν είναι φωτογραφία πλακάτ με σύνθημα ότι οι Ισπανοί είπαν πως κοιμόμαστε; Ή αντίστοιχα πως είπαν ότι τώρα που ξυπνήσαμε θα ξυπνήσει ο κόσμος όλος; Ή μήπως αυτά δεν είναι τίποτα παραπάνω από εναύσματα για να ξεκινήσεις και να συνεχίσεις κάτι, ανεβάζοντας σου την ψυχολογία; Χαλάλι, ένα τέτοιο ψέμα. Εδώ άλλα κι άλλα μας κοιμίζουν χρόνια.

Τέλος μια μικρή στιχομυθία, από συζήτηση πατέρας-κόρης από το εξαιρετικό ποστ του Dr.SeenG:

- Μπαμπά θα κερδίσουμε τίποτα με τη σημερινή διαδήλωση; Αύριο δηλαδή θα λυθούν τα προβλήματα; – Δες την όπως το σεξ. Σήμερα χάσαμε την παρθενιά μας, μάθαμε πως γίνεται, πήραμε το κολάϊ και τώρα θέλουμε κι άλλο, με την πιθανότητα κάποια στιγμή να γεννήσουμε. - Ναι άλλα η μαμά είπε “και τι θα καταλάβετε που θα πάτε στην συγκέντρωση;” – Κι αυτή τι κατάλαβε που έμεινε σπίτι; – Μπαμπά τι θα πεις σε αυτούς, που θεωρούν μάταιη την συγκέντρωση;

Και κλείνω το ποστ με την απάντηση του πατέρα:

“Πιο μάταιο είναι να τους εξηγήσω κόρη μου…”

Πριν από λίγες ημέρες έγινε μια προσπάθεια να αναβιώσει ο Μάης του 68, μέσα από μια νέα έκδοση, τον Μάη του 11. Μεγάλες διαδηλώσεις, με αρκετά παρατράγουδα. Κι αν και ήταν αναμφισβήτητα δυναμικές (αν και συζητήθηκαν λόγω των παρατράγουδων) τους έλειπαν ένα-δυο βασικά συστατικά. Η πρωτοτυπία κι ο ρομαντισμός. Ίσως κι αυτό το άγνωστο “κάτι”.

Γιατί στερούνταν πρωτοτυπίας; Δεν διέφεραν και πολύ από διαδηλώσεις που είχαν γίνει πριν από χρόνια. Και πάλι ο κόσμος χωρισμένος σε μπλοκ ή και πορείες ανάλογα με τον συνδικάτο στο οποίο ανήκει. Τα ίδια πράγματα δεν τα διεκδικούσε κανείς μαζικά, άλλα χωρισμένος σε ομάδες. Μην τα αναλύουμε ξανά, οι αρρώστιες μας είναι γνωστές.

Τον Μάη του 68 όμως τον ζει η Ισπανία. Με το κίνημα Πραγματική Δημοκρατία Τώρα να κατακλύζει την χώρα. Και να έχει ότι έλειπε από εμάς: πρωτοτυπία και ρομαντισμό (βλ. φωτό). Δεξιοί, αριστεροί, όλοι μαζί, αντιδρούν ειρηνικά. Αμέσως αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε για το αν θα μπορούσε το κίνημα αυτό να εξαπλωθεί και στην χώρα μας. Αναρωτιέμαι όμως: είμαστε έτοιμοι να αυτοθεραπευτούμε από τις αρρώστιες μας;

Παρεμπιπτόντως ένα από τα πιο εύστοχα σχόλια που διάβασα είναι πως αν οι διαδηλωτές κατάφερναν να ξενυχτήσουν στο Σύνταγμα μια νύχτα του Δεκέμβρη του 2008, ίσως τα πράγματα να ήταν λίγο διαφορετικά τώρα. (credits Asteris Masouras).

Η φωτογραφία από το φωτορεπορτάζ της Guardian.

]]> http://chatzidiakos.wordpress.com/2011/05/21/%ce%bc%ce%ac%ce%b7%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-2011/feed/ 1 chatzidiakos Two-protestors-embrace-at-005